جهان در عطش ظهور امام زمان(عج)

جهان در عطش ظهور امام زمان(عج)

عشق و علاقه به صلح و عدالت در درون همه انسانها وجود دارد. پیروان همه ادیان براساس فطرت ذاتی خود، انتظار روزی را می‏کشند که نجات دهنده‏ای بزرگ، جهان را از ظلم ظالمان نجات داده و اوضاع آشفته جهان را اصلاح کند.

ادامه نوشته

جهان در انتظار توست

تولد امام زمان(علیه السلام)

تولد امام زمان(علیه السلام)

صبح جمعه۱۵شعبان سال۲۵۵هجری قمری زمان تولد کسی است که تمام انبیاء و اولیاء خدا در همه لحظه های تاریخ، انتظار او را می کشیدند؛ نوح و ابراهیم و موسی و عیسی و محمد،پیامبر اعظم(علیهم السلام ) چشم به راه او دوخته بودند تا تمامی آمال و آرزوهای مقدسشان را که همان پاکی زمین از لوث کفر و شرک و گناه بود عملی سازد.

این امید بخش دلهای پاک پیامبران و اولیاء خدا جز مهدی آل محمد(علیهم السلام ) شخص دیگری نبود.

این اتفاق هنگام اذان صبح در شهر سامرا رخ داد.

خلیفه عباسی با شنیدن روایاتی که در وصف حضرت مهدی (علیهم السلام ) آمده بود موقعیت خود را در خطر می دید. شنیده بود پیشوایی خواهد آمد و بساط ستمکاران را برخواهد چید و با قرائن تشخیص داده بود که این پیشوا فرزند امام حسن عسکری (علیهم السلام ) است. به همین خاطر مانند نمرود و فرعون تصمیم به نابود کردن این فرزند گرفت. ولی به این نکته توجه نداشت که اراده خداوند برزگ برخواست هر کسی غلبه دارد. به امر خدا مانند حضرت ابراهیم و حضرت موسی(علیهم السلام ) بارداری حضرت نرجس ، تولد و رشد و نمو ایام کودکی آن حضرت در پنهانی انجام شد.

داستان تولد حضرت اینگونه است:

حکیمه عمّه امام حسن عسکری همواره برآن حضرت وارد می شد و دعا می کرد، خدا فرزندی به او عطا فرماید. در یکی از این روزها بعد از دعا حضرت فرمود: آنچه را دعا کردی که خداوند به ما عطا کند، در این شب متولد می شود؛ تو هم نزد ما بمان و افطار کن.

حکیمه نزد نرجس خانم رفت و دست هایش را بوسید و به او تبریک گفت. ولی اثری از بارداری در او ندید؛ نزد امام برگشت و شگفتی خود را عرضه داشت. امام حسن عسکری تبسم کردند و فرمودند:

«به همنگام سپیده دم، بارداری او بر تو آشکار خواهد شد. زیرا نرجس مانند مادر موسی است که آثار بارداری در او ظاهر نشده و تا همنگام زایمان، کسی از آن مطلع نیست. زیرا فرعون ، شکم زنان باردار را می شکافت تا به موسی دست یابد و این فرزند هم مانند موسی(علیه السلام )است.»

نیمه شب شد. حکیمه از خواب برخواست و نماز شب به جای آورد. سپیده دم نزدیک بود و نرجس در خواب، و آثاری از زایمان نبود. حکیمه درباره فرمایش امام به تردید افتاد! ناگهان صدای امام حسن (علیهم السلام ) بلند شد:

«عمّه جان، عجله مکن که کار نزدیک است.»

حکیمه مشغول خواندن قرآن شد. چیزی نگذشت که حضرت نرجس از خواب برخواست، وضو گرفت و نماز شب خواند. سپیده دمید، نزدیک اذان صبح بود که درد زایمان بر او آشکار شد و اندکی بعد حجّت خدا و موعود همه انبیاء، آنکه وعده های الهی را بر سرتاسر زمین اجرا خواهد فرمود- یعنی حضرت حجه بن الحسن امام مهدی علیه الصلاه و وسلام – متولد شد. در حالی که از هر گونه آلودگی پاک بود.

بر بازوی راست او آیه «جاءَ الحَقُّ وَ زَهَقَ الباطِلُ إنَّ الباطِلَ کانَ زَهُوقا» نوشته بود، زانو بر زمین نهاده صورت بر خاک، ودر حالی که دو انگشت سبّابه را به طرف آسمان گرفته بود فرمود: «أشهَدُ أنَّ لااِلهَ الاّ الله وَحدَهُ لا شَریکَ لَه وَ أشَهدُ أنَّ مُحمداً رَسُولُ الله وَ أنَّ عَلیاً امیرَالمُؤمِنینَ وَلیُ الله» و یکایک ائمه (علیهم السلام ) را نام برد تا به نام خود رسید و فرمود:«خدایا آنچه به من وعده کرده ای برآورده ساز و کار مرا به پایان رسان. و مرا در جهاد ثابت قدم گردان و زمین را توسط من سرشار از عدل و داد کن.»

امام حسن (علیهم السلام ) در این هنگام فرمودند:

«ای عمّه کودک را نزد من آور.»

کودک در آغوش حکیمه به پدر سلام کرد.

امام کودک را گرفت و نوازش نمود و فرمود: فرزندم سخن بگو! امام مهدی (علیهم السلام ) آیه :

«و نُریدُ أنْ نَمُنّ علی الّذینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الارض وَ نَجعَلَهُم ائِمّه وَ نَجْعَلُهُم الوارثین» (قصص/۵) را تلاوت نموده، به توحید و نبوت و یکایک ائمه(علیهم السلام ) تا پدر خویش اعتراف نمود.

حکیمه در محضر امام (علیهم السلام ) و در اطراف سر آن حضرت، پرندگانی را در پرواز دید. یکی از آنان به امر امام (علیهم السلام ) کودک را گرفته و با خود به آسمان برد در حالی که دیگر پرندگان او را دنبال می کردند و پس از چند روز کودک را بازگردانید. حکیمه درباره این پرنده از امام پرسید، فرمودند:

«او روح القدس(برترین فرشته الهی)است که خدا او را بر امامان گماشته است تا آنها را در کارها موفق گردانیده وآنان را تقویت کند و دانش تربیت نماید.»

در پی تولد آن حضرت، امام حسن (علیهم السلام ) بنا بر سنت اسلامی، چند گوسفند برای آن حضرت عقیقه کردندو مقدار زیادی نان و گوشت نیز بین بنی هاشم تقسیم نمودند.